Η ώρα είναι γύρω στις 22.00 το κρύο υποφερτό και περπατώντας να πάω με το τρένο προς την alexander platz μια μεγάλη πλατεία να το πω, λεωφόρο να το πω, κάτι ανάμεσα σε αυτά τα δυο, στην πόλη του Βερολίνου. Ακόμα και αυτή την ώρα μπορείς να ακούσεις μουσική και λίγους περαστικούς οι περισσότεροι βέβαια νεολαία που καπνίζει, πίνει, και γελάει. Καθώς πηγαίνω γύρω από τον καθεδρικό ναό κάπου από την απέναντι πλευρά κοντά στο ηλεκτρικό από κάτω είναι μερικά ήρεμα μαγαζάκια. Επέλεξα να πάω να πιω ένα ήρεμο και χαλαρό ποτάκι σε μια pub. Είναι από τα πράγματα που λατρεύω τα ήρεμα μέρη, τα όμορφα μέρη και γεμάτα ξύλο μέχρι που το μύριζες και στην ατμόσφαιρα αυτό. Κόσμος ελάχιστος κάνα  2-3 ζευγάρια, φαινόντουσαν να είναι  Γερμανοί από το παρουσιαστικό τους και από την παράξενη βαριά προφορά τους κάθισα μέσα γιατί έκανε λίγο κρύο και δεν είχα προετοιμαστεί και σωστά από την Ελλάδα, το μόνο χοντρό πανωφόρι ήταν η μαύρη μου καμπαρντίνα αλλά δεν πειράζει. Πήγα μέσα και αισθάνθηκα αμέσως ζεστασιά και τη μυρωδιά από τα ξύλα τα οποία βάζανε στο τζάκι.Ήταν πολύ όμορφα μέσα πρώτη φορά συναντούσα σε μαγαζί τζάκι αληθινό και πλημμύρισε και μέσα μου μια γλυκιά γνώριμη ζεστασιά όμορφη αναπόληση των παιδικών μου χρόνων. Έκατσα και πήρα ένα ποτήρι jack daniels αφού δεν είχε cuttershark το αγαπημένο μου ουίσκι, έβγαλα από τη τσάντα τα τσιγάρα ένα τετράδιο που πάντα έχω όπου και να πάω και ένα στυλό. Όταν έβαλε ένα τραγούδι παλιό με έπιασε η κάποια μελαγχολία μου και αφέθηκε σε εκείνη τη στιγμή και έγραφα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα απλά το χέρι μου όσα το στόμα ποτέ δεν θα θελήσει να πει τα έκανε εκείνο. το τι έγραφα έμεινε για πάντα σε εκείνη την pub αφού ξέχασα το τετράδιο εκεί και δεν πήγα να το βρω ποιος ξέρει κάποια στιγμή ίσως επιστρέψει κάπως αφού υπάρχει και η υπογραφή μου....
                                                              Λατρεμένη maite...